Só quen aprecia o seu traballo e o seu sabor sabe
que é oro, pero é liquido. Estouvos a falar do aceite
de oliva, sí aceite, e non estou tola.
Moitos no o aprecian xa que non saben o traballo que leva detrás e os dias ao sol e o calor do sol, mais o mellor de todo é cando ao final podes disfrutar deste aceite dense en unhas patacas cocidas como nunha tostada con xamón.
Pouca xente, e sobre todo en Galicia, aprecia o aceite de oliva, xa que a oliva non é un cultivo para un ambiente tan frio e húmido como o de galicia, polo tanto cando vas ao super un bo aceite de oliva podeche custar unha burrada, e inda así non é un aceite bo.
Meus avós paternos son andaluces, para ser máis concretos son de un pobo de Cadiz chamado "Arcos de la Frontera" que forma parte da ruta dos pobos brancos, unha ruta rica en gastronia e cultura; cando o meu avó volveu da emigración a Francia e a miña avoa xuntou diñeiro sendo a costureira dos alrededores da sua "barriada", os meu visavós (pais da miña avoa) deixaronlle o seu campo y todas as terras que o compoñian, pouco a pouco foron contruindo e dandolle forma a ese campo para pasar ali o fines de semana, e o mais importante, para a sua plantación de olivos.
Teñen unha plantación de 48 olivos, moi grandes, cunha extensión de 500 metros cuadrados (mais ou menos), cada ano chegado o mes de novembro, a principios, faise a recollida.
Para recollelas xuntamonos todos os membros da familia (onde por desgracia este ano notouse a ausencia do meu avo, que con moita trsiteza non poido vir debido a sua avanzada edad y problema de mobilidade) e vamos a recollelas, para levar a cabo a lavor o primeiro que se fai e recoller as aceitunas do suelo que non esten mal e gardalas, o seguinte paso e colocar unha tela metalica en baixo do olivos y avanealo e tirar al aceitunas que vaian caendo, e por último collese rama por rama e vanse quitando.
Este ano a recollida deu 1 tonelada e 100 kilos, e non foi das mellores.
Tra la recollida levanse todas as aceitunas ao muiño, onde se separa a ceituna das follas soltas e o que non son aceitunas, y tras uns procesos,sacase o que pra min, é o ouro líquido, o aceite de oliva, o señor do molino realiza esta tarea a cambio duns litros de aceite. Meus avos teñen unha marca propia de aceite de oliva virxe (xa que non conleva outro proceso que non sexa o do muiño), mais este aceite simplemente é de uso familiar e para amigos.
Estos son os restos da pel e dos osos das aceitunas, que compactanse e desechanse.
Moitos no o aprecian xa que non saben o traballo que leva detrás e os dias ao sol e o calor do sol, mais o mellor de todo é cando ao final podes disfrutar deste aceite dense en unhas patacas cocidas como nunha tostada con xamón.
O mellor é a xuntanza de toda a familia, as caidas, as risas e a union nun dia de esforzo e traballo.
Neste video móstrase o primeiro proceso antes de entrar ao muiño, no que se realiza a separación de follas e outros restos das aceitunas e pesanse.
No hay comentarios:
Publicar un comentario