A queimada

A queimada é unha bebida alcoholica da tradición galega e propia da sua gastronomía.

Según a tradición, esta bebida tomada trala pronunciación do conxuro funciona como proteción contra maleficios, ademais de manter aos espiritos e demás seres malvados lonxa da persoa que a bebe.  

As orixes desta bebida son desconocidos. Popularmente, a queimada se lle atribuyeorixes celtas, pero, según afirmou en 1971 o Catedratico de prehistoria da Universidade de Santiago de Compostela, Carlos Alonso del Real, iso seria imposible, xa que a destilación da augardente en Galicia non pode ser anterior a introdución do alambique. Por outra parte o azucre de caña, un dos seus principais ingredientes, tamén o introduxeron os árabes na península. Isto levou a atribuirlle orixes medievais.

Mais tarde, o antropologo Xosé Manuel González Reboredo, afirma que o consumo de augardente era habitual na Galicia rural e traducional, onde tiña fama como menciña contra o catarro e que nun momento dado os galegos residentes no exterior comezaron a tomar esta bebida nas festas e despois nas comidas. Nestas reunions surxiu a costumbre de acompañar o consumo da queimada de conxuros compostos no momento. Estas costumbre difundiuse tan rapido que no ano 1955 o alfarero mindoniense Tito Freire, creu os recipientes de barro cocido, con forma de tarteira e patas na que se sole preparar habitualmente.

A queimada e un dos moitos rituales que teñen que ver co lume, unha tradición que se debate entre o pagano e o misterioso, unha pócima máxica cullo orixen pérdese entre as sombras das noites ancestrais plagadas de meigallos e feitizos, de almas en pena e de corpos arrebatados polos rituales de meigas que sentados na oscuridades e formando un círculo alrededor da tarteira de barro, buscan a purificacion do corpo e a salvación das almas mentres revolven o brebaxe que espantará aos malos espiritos e atraerá aos bos.

O ritual da queimada e o seru conxuro é un dos poucos ritos que se manteñen a dia de hoxe, levándose a cabo de forma natural en infinidades de reunións sociais e celebracións que teñen lugar na comunidade galega.

Otras fontes xa falaban do seu orixe castreño. Os celtas deixaron a sua herencia cultural plasmada nos abundantes petroglifos que se encontran ao longo da comunidade galega. Son recurrentes os símbolos con forma de espiral, destacando o trisquel(terra, auga e vento)

O ritual da queimada leva tamén a fusión de estos tres elementos, nun rtual que non sería posible de non existir este componente máxico, herdado dos nosos antepasados celtas e transmitido a través dos tempos.

INGREDIENTES

1 pota de barro propia para queimada 1 1itro de aguardiente de orujo gallego

1 Cáscara de limón o naranja

150 gramos de azúcar

Granos de café

CONXURO

Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.

Demos, trasgos e diaños,

espritos das nevoadas veigas.

Corvos, pintigas e meigas,

feitizos das menciñeiras.

Podres cañotas furadas,

fogar dos vermes e alimañas.

Lume das santas Compañas.

Mal de ollo, negros meigallos,

cheiro dos mortos, tronos e raios.

Ouveo do can, pregón da morte;

fuciño do sátiro e pé do coello.

Pecadora lingua da mala muller

casada cun home vello.

Averno de Satán e Belcebú,

lume dos cadavres ardentes,

corpos mutilados dos indecentes,

peidos dos infernales cus,

muxido da mar embravescida.

Barriga inútil da muller solteira,

falar dos gatos que andan á xaneira,

guedella porca da cabra mal parida.

Con este fol, levantarei as chamas deste lume

que asemella ó do inferno

e fuxirán as meigas a cabalo das súas escobas,

índose bañar na praia das areas gordas.

¡Oíde, oíde! os ruxidos que dan as que

non poden deixar de queimarse

no augoardente quedando así purificadas.

E cando esta brebaxe baixe polas nosas gorxas,

quedaremos libres dos males

da nosa alma e de todo embruxamento.

Forzas do Ar, Terra, Mar e Lume,

a vós fago esta chamada:

Si é verdade que tedes máis poder que a humana xente,

eiquí e agora, facede que os espritos dos amigos que estean fóra,

participen con nós desta queimada.